Jazda MPK to zmora dla wielu Polaków. I to nie tylko z powodu kiepskiej, jakości dróg, przepełnionych i niesprawnych autobusów, zniszczonych przystanków, ale także ich słabemu oznakowaniu. W wielu miastach nadal przystanki są nieoznakowane a pasażerowie wysiadają „na czuja”.

MPK to ciągle jeden z najpowszechniejszych środków transportu polskiego społeczeństwa. Głównie korzystają z niego dzieci i młodzież, której jeszcze nie stuknęła magiczna osiemnastka i mały kawałek plastiku, umożliwiający im prowadzenie własnego samochodu pozostaje poza ich zasięgiem. Ale nie tylko dzieci i młodzież korzystają tłumnie z uroków MPK. Równie częstymi klientami są ludzie starsi, którzy własnego pojazdu nie mają (lub nie prowadzą) z innych względów. A że bilet autobusowy nic ich nie kosztuje, więc jest to dla nich idealne rozwiązanie. Oczywiście ludzie z innych przedziałów wiekowych też jeżdżą miejskimi autobusami z takich czy innych względów. Jednak wszyscy i młodzi i starzy (i ci „po środku”) nie uważają wcale jazdy autobusem za luksus. Wręcz przeciwnie. Dla wielu to droga przez mękę. Jazda po typowych polskich drogach, (na które aktualnie jest moda na wszystkich portalach z żartami) w trzydziestostopniowym upale (a czasami nawet większym – wszak mamy lato) ściśniętym niczym sardynka w puszcze z całą pewnością nie jest niczyim marzeniem. Jakby tego było mało to podróż w tak „komfortowych” warunkach może wcale nie mieć szczęśliwego zakończenia. Bo nagle okazuje się, że nie mamy pojęcia, na którym przystanku wysiąść! W niektórych miastach Polski nadal nie ma tablic z nazwą przystanku, którą umieszczono by gdzieś na wiacie.

Legnica jest właśnie jednym z takich miast. Czasami jadąc autobusem trudno się zorientować czy w ogóle jedziemy w dobrą stronę. Jednak legniczanom nie wydaje się to przeszkadzać.

- Tablice z nazwą przystanku? – Dziwi się pani Agata. – Jakoś nie wydaje mi się, żeby były potrzebne. Przynajmniej mi. Mieszkam w Legnicy od urodzenia, dlatego wszystkie trasy znam praktycznie na pamięć i zawsze wiem gdzie wsiąść i wysiąść – śmieje się.
Podobnego zdania jest legnicka młodzież, której nie przekonuje nawet porównanie do Wrocławia.

- No tak – zastanawia się Asia – jest we Wrocławiu coś takiego… Ale tam to potrzebne w końcu to duże miasto i łatwo się tam zgubić, ale w Legnicy?! – Rozkłada ręce. – Po co? To miasto, chyba każdy mieszkaniec zna jak własną kieszeń. Po co więc wydawać pieniądze na coś, co dla większości ludzi byłoby zbędne.

Na pytanie o przyjezdnych reaguje śmiechem.

-Jak to mówią: koniec języka za przewodnika. Niech się spytają. Na pewno ktoś im powie, co i jak. Bez problemu.

Legniccy seniorzy podzielają zdanie młodszych.

- Proszę pani – mówi pani Katarzyna – ja od trzydziestu lat mieszkam w Legnicy i jeszcze się nie zdarzyło, żebym źle autobusem pojechała, czy na złym przystanku wysiadła. Po co komu takie tabliczki?!

Jak widać opinie legniczan są jednoznaczne. Nie ma tablic i jest dobrze. To, po co to zmieniać? Jednak łatwo mówić komuś, kto od urodzenia (lub od kilkudziesięciu lat) mieszka w Legnicy i zdążył poznać to miasto jak własną kieszeń (wszak dużo do poznawania nie ma – jeśli porównać Legnicę do np. Wrocławia). Co jednak myśli „przyjezdny”, ktoś spoza miasta? Pan Piotr mówi szczerze:

- Na początku byłem lekko zdezorientowany, nie mogłem się tu odnaleźć. Takie tablice informacyjne na przystankach na pewno by mi w tym pomogły.

Ale jak widać pan Piotr dał sobie radę bez nich, podobnie jak wiele pokoleń legniczan. Dlatego pokuszę się o wniosek, że to, co dla jednych jest utrudnieniem dla innych jest czymś zupełnie normalnych i śmiało może się bez tego obejść. Tak jak mieszkańcy Legnicy bez problemów radzą sobie bez tablic informacyjnych . Ich brak może mieć nawet pozytywne skutki. Czasem krótka wymiana zdań w autobusie, chociażby pytanie „gdzie wsiąść?”, może poprawić humor zarówno pytającemu jak i pytanemu. Będzie znakiem, że ludzka życzliwość jeszcze całkiem nie zginęła. A dzięki temu łatwiej przeżyć nieznośną podróż miejskim autobusem ściśnięty niczym śledź w beczce.

Agnieszka Gajda